Wie staat achter Odissea?

Wie ben ik?

Met die vraag ben ik nooit zo bezig geweest. Heel simpel omdat ik heel lang dacht dat 'ik' zo'n beetje de wereld was, iedereen ongeveer was zoals 'ik' en zo niet, dat ze dan toch wel zouden moeten worden zoals 'ik'. Daarna kwamen twijfel en voortdurende vergelijking met anderen. In competitie terwijl ik aan het afkijken was ('zo wil ik ook worden') of aan het afkeuren ('die bakt er niets van'). Het eerste leverde me werklust en stress op; het tweede gaf me een prettig gevoel van superioriteit én een pijnlijk gevoel van afscheiding en eenzaamheid.
Wie ben ik nu? Ik weet het niet. Ik ervaar dat er iets onveranderlijks in mij zit: iets wat zich altijd op de een of andere manier manifesteert. En tegelijk word ik stiller, ervaar ik de veroudering van mijn fysieke verschijningsvorm die ik ook niet ben. Ik doe oefeningen die langzamerhand mijn ego, mijn 'ik', ontmantelen. Hierdoor leer ik mezelf beter kennen en accepteren: mijn afkomst, mijn leven, mijn familie, mijn werk, kortom wie ik ben.