Wie ben ik?

Een goede vriendin stuurde vandaag aan 21 mensen het verzoek om haar te vertellen wat voor ieder van ons de vraag ‘wie ben ik?’ betekent. Dit schreef ik haar.

Wie ben ik? Een boeiende en moeilijke vraag. Ik ben met die vraag nooit zo bezig geweest. Heel simpel omdat ik heel lang dacht dat ‘ik’ zo’n beetje de hele wereld was, iedereen ongeveer was zoals ‘ik’ en zo niet, dan zouden ze toch wel moeten worden zoals ‘ik’. Daarna kwam de twijfel aan mezelf en de voortdurende vergelijking met anderen. Voortdurende competitie omdat ik aan het afkijken was (‘zo wil ik ook worden’) en aan het afkeuren (‘die bakt er niets van’). Het eerste leverde me stress, strijd en werklust op; het tweede gaf me een prettig gevoel van superioriteit en een pijnlijk gevoel van afgescheiden zijn en eenzaamheid.

Hoe is het nu? Wie ben ik? Ik weet het niet en het kan me niet schelen. Ik ervaar dat er iets onveranderlijks in mij zit: iets wat zich altijd op de een of andere manier manifesteert. En tegelijk word ik steeds stiller, ervaar ik het verval van mijn fysieke verschijningsvorm (die ik ook niet ben) en ervaar ik af en toe iets van collectief bewustzijn.

Ik doe oefeningen (The Work of Byron Katie en Eckhart Tolle) die langzamerhand mijn ego, mijn ‘ik’, ontmantelen. Hierdoor leer ik mezelf beter kennen en accepteren: mijn afkomst, mijn leven, mijn familie, mijn werk, kortom wie ik ben.