Wie zou je zijn zonder vergelijking?
“Wie zou je zijn zonder vergelijking?” Deze vraag werd mij deze week aangereikt. Een geweldige vraag die nieuwe openingen biedt.
Vergelijking met anderen leidt tot een innerlijke beweging van iets willen of iets afwijzen. Gedachten die bij deze beweging horen, zijn bijvoorbeeld: ‘Hij is succesvoller dan ik’, ‘Het is oneerlijk dat mij dat niet lukt (en hen wel)’, ‘Zij ziet er leuker uit dan ik’, ‘Ik zie er beter uit dan hij’ en zo gaat deze rij van gedachten eindeloos door. Het effect van dit type vergelijkingen is dat je jezelf, degene die je werkelijk bent, kwijt raakt.
Een andere bekende vorm van vergelijken is de vergelijking met een verleden of met een gewenste toekomst. ‘Het is nu beter/slechter dan toen’, ‘Over 2 jaar moet ik daar staan (en dat is beter dan waar ik nu ben)’ en zo gaat deze rij van gedachten ook eindeloos door. Het effect van dit type vergelijkingen is dat je niet volledig aanwezig bent in het nu.
Vergelijking leidt uiteindelijk altijd tot onvrede of teleurstelling. Als je ontevreden bent over jezelf of over een actuele situatie, kijk dan eens met wie of wat je je vergelijkt. En stel jezelf vervolgens de vraag:
wie zou ik zijn op dit moment zonder vergelijking met anderen of zonder vergelijking van het nu met het verleden of de toekomst?
Vanmiddag wees mijn dochter mij op een slanke vrouw die op straat wandelde: ‘Wil je net als zij worden, mam?’ We hadden net kleren voor me gekocht, omdat ik flink ben afgevallen. Ze is benieuwd wat mijn doel is met het afvallen.
Ik wees naar een jongen van een jaar of 15, die lekker onderuit gezakt op zijn fiets reed: ‘Nee ik wil hem worden, maar helaas ik ben al 35 jaar geen 15 meer en ik ben ook geen jongen.’ Ze vond het een flauw antwoord, maar begreep wel wat ik bedoelde. Afvallen doe je tot je tevreden bent. ‘Maar kijk wel uit hoor, mam, want je kan er ook voor altijd ontevreden met je zelf door worden.’ De vergelijking met jezelf, die nooit goed genoeg is, is de hardste.